Η εξομολόγηση
Κάθε φορά που με αποκαλείς “μαμάκα”, νιώθω σαν να αποκτώ μια σούπερ δύναμη, αλλά και μια τεράστια ευθύνη.
Τα βράδια που κοιμάσαι κάθομαι απέναντί σου και σε κοιτάω. Σχεδόν δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Κάθε σου ανάσα με γεμίζει με μια σιωπηλή υπόσχεση πως όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Κάθε σου ανάσα με γαληνεύει, που χάνω την αίσθηση του χρόνου.
Άλλες φορές σου χαϊδεύω τα μαλλάκια σου. Άλλες πάλι σε αγκαλιάζω και σε φιλάω συνέχεια.
Θέλω να θυμάμαι κάθε στιγμή στο μυαλό μου, ώστε να μπορέσω να την κρατήσω για πάντα ζωντανή.
Σε κρατάω σφιχτά γιατί δεν θέλω να περάσει ο χρόνος. Θέλω να σταματήσει εδώ… εδώ στο τώρα…σε αυτή την στιγμή. Όλα είναι στιγμές. Kαι είναι τόσο πολύτιμες, σαν μικροί θησαυροί που φοβάμαι μην χάσω. Και αστραπιαία θυμάμαι κάθε σου χαμόγελό, κάθε σου γέλιο, κάθε στιγμή που με κοιτάς με εκείνα τα μεγάλα, φωτεινά σου μάτια, κοριτσάκι μου.
Εσύ όμως κοιμάσαι και δεν με καταλαβαίνεις, ούτε θα το θυμάσαι το πρωί, αλλά εκείνη την ώρα χαμογελάς ήρεμα σχεδόν γαλήνια.
Πόση αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια λέξη;
Η εξομολόγηση: το άγχος μιάς μαμάς
Κάποια βράδια στέκομαι δίπλα σου και αναρωτιέμαι εάν θα μπορώ να σε προστατέψω στο μέλλον.
Φοβάμαι ή όχι δεν φοβάμαι, τρέμω …αυτό είναι το σωστό ρήμα…τρέμω μην σε πειράξουν και δεν προλάβω να αντιδράσω. Ο κόσμος είναι τόσο χαοτικός, γεμάτος κινδύνους που δεν μπορώ να ελέγξω.
Σκέφτομαι τα 42 χρόνια διαφοράς. Άραγε, στα 80 μου τι θα μπορώ να σου προσφέρω?
Και υπάρχουν και εκείνες οι φορές…που ενώ θέλω απεγνωσμένα να είμαι η τέλεια μαμά, αποτυγχάνω. Υπάρχουν εκείνες οι φορές που σε μαλώνω και σου φωνάζω και τότε με κοιτάς με αυτά τα ματάκια σου, με αυτό το ύφος το αθώο και σκέφτομαι “μα τι κάνεις;”
Υπάρχουν εκείνες οι φορές που έχω απαιτήσεις από εσένα αλλά εσύ δεν μπορείς, αλλά εγώ…
εγώ ξεχνάω…
ξεχνάω ότι είσαι ακόμη ένα μωρό. Είσαι ένα καλό και ευγενικό μωράκι.
Αλλά εγώ ξεχνάω ότι έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να μεγαλώσεις, να μάθεις. Ξεχνάω ότι είσαι αρκετή όπως είσαι τώρα.
Και εσύ μου λες…ναι μαμάκα μου.
Μανούλα μου, μαμάκα μου: 2 υπέροχες λεξούλες
Σ΄αγαπώ!!!
Αυτά είναι τα δικά μου συναισθήματα. Αυτό είναι ένα γράμμα για την κόρη μου που θέλω να διαβάσει στο μέλλον. Ίσως, μαμά, να βρεις και εσύ τον εαυτό σου σε αυτές τις λέξεις. Γιατί τελικά, όλες μας, κάτω από την κάπα της μαμάς, είμαστε γεμάτες αγάπη, φόβο και μια ατελείωτη προσπάθεια να κάνουμε το καλύτερο. Αγκάλιασε κι εσύ τη δική σου ιστορία. Είναι μοναδική. Είναι η δική σου.
Αυτό το γράμμα για την κόρη μου ξεκίνησε να γράφεται μέσα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, σε μια στιγμή που ένιωσα τον φόβο και την αγάπη να γίνονται ένα. Εκείνη η νύχτα ήταν η αρχή για να γεννηθεί, λίγο αργότερα, ολόκληρη η ιστορία του MaMas Odyssey.
Ήταν μια περίοδος γεμάτη μεγάλες αλλαγές, η οποία συνέπεσε με την απόφαση να αλλάξω κατοικία. Εάν θες να μάθεις τους λόγους που με οδήγησαν να εγκαταλείψω την Αθήνα, διάβασε το άρθρο 5 Λόγοι για τους οποίους έφυγα από την Αθήνα. Και αν αναρωτιέσαι ποιος τελικά είναι ο ήρωας της οικογένειας, διάβασε το άρθρο της Έβελυν Μαμά: Είναι πραγματικά ο Ήρωας της Οικογένειας;.
Αν αυτή η ιστορία σε άγγιξε, μοιράσου την με μια μαμά που θέλεις να της δώσεις λίγη δύναμη σήμερα!
Για τη γυναίκα μέσα στη μαμά
Αν ένιωσες κι εσύ τις ίδιες σκέψεις να ξυπνούν μέσα σου,
σε περιμένω κάθε Τετάρτη στον δικό μας “Καφέ της Τετάρτης”.
Μια σιωπηλή παύση μέσα στην εβδομάδα μας,
μόνο με αλήθειες που μας ενώνουν, κατευθείαν στο email σου.
4 Απαντήσεις
Ένα άρθρο αληθινό και τόσο συγκινητικό. Απόλυτη ταύτιση και απόλυτα κατανοητές οι ανησυχίες και οι φόβοι!! Αλλά είμαστε εδώ για να το ζήσουμε με τόλμη, αγάπη και γιατί όχι και με τους φόβους μας!
Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου! Χαίρομαι που το άρθρο σε αγγίζει. Όλοι μαζί, με αγάπη και τόλμη, μπορούμε να τα καταφέρουμε!
Τέλεια αποτύπωση των σκέψεων και κατάθεση ψυχής των συναισθημάτων σου. Έτσι ακριβώς νιώθουν όλες οι μανούλες του κόσμου. Έτσι ακριβώς ένιωθα και νιώθω και εγώ για σένα ♥️
Σ’ ευχαριστώ, μανούλα μου! Τα λόγια σου με συγκινούν και με γεμίζουν δύναμη. Ξέρω πόσο με καταλαβαίνεις και πάντα ήσουν δίπλα μου με όλη σου την αγάπη. ♥️